Christine Wauters

 

Win for Life

Dochter Liesbeth ligt in de zetel met hoofdpijn wegens een snowboarddreun. Moeder komt thuis met een punthoofd van een schoolvergadering bij de Ursulinen in Mechelen. ‘Sommige dagen is leven overleven,’ zegt ze. Toch werd de jongste jaren een en ander ruimer en helderder in het leven van Christine Wauters, moeder, eerst turn- en nu godsdienstlerares en sedert enige tijd alt in de Cantorij.

‘Ik kom uit een boerengezin in Assenede. Vier kinderen en een vader die vond dat psychologie studeren te gevaarlijk was. Het sportkot in Gent vond hij wél een goede keuze. Ik kon niet turnen, slaagde niet in een zwemproef maar aangezien ik al sportschoenen had gekocht, vonden mijn ouders dat ik moest doorzetten en dus vertrok ik naar Gent. Zoals een braaf meisje, in het midden van de jaren zeventig. Tien jaar later trouwde ik, na vijf maanden ‘kennis’ met Jan. En nóg tien jaar later gooide ik er tegenover mezelf in een hartsgrondige bui van oprechtheid uit: ‘Ik heb dringend nood aan een andere man en een andere job’. Zeker, ik heb twintig jaar met plezier turnles gegeven. En Jan, van wie ik nu drie jaar gescheiden ben, komt nog geregeld aan huis. Maar telkens voelde ik dat mijn tijd óp was.

Nu wordt alles helderder. Ik onderscheid beter wat is en wat niet is, zie beter wat ertoe doet. Als meisje droomde ik van reizen en schrijven maar ik had iemand nodig die mij zei: dat moet je doen! Ik heb tijd nodig in mijn leven om mijn spoor te vinden, maar ik wil mij vooral verzoenen met wie ik ben.

Eutonie is goed om je raakvlakken te leren voélen, te voelen dat je aangeraakt wordt. Voelen, tasten wat echt is voor jezelf, waardoor er ruimte ontstaat voor je eigen authenticiteit. Dat heb ik ook met de ruimte in de Brug: die geeft mij kansen. Na een bezoek aan de Dom van Keulen vond ik in een naburige straat een leeg kapelletje. Dáár kon ik bidden. In kerken met beelden en ornamenten word je veel inhoud opgelegd. Maar ik heb iets met legere ruimtes. Ze zijn niet ‘niets’, het zijn ruimtes waar het leven zichzelf kan uitspreken. Ook bij het zingen in de Cantorij voel ik mij helderder worden. Hoewel het voor mij niet steeds Oosterhuis moet zijn, vallen de tekst en de muziek van de liederen daar vaak mooi samen met het verhaal van de viering, zodat ik voel dat het klopt. Soms is dat confronterend, maar doorgaans iis het verhelderend en dus, hoe moeilijk het ook zij, verzoenend.’

En tussen de zondagen door?
‘ Ik geef les, run mijn huishouden en ga met de vrienden op stap. Ik organiseer mij van dag tot dag, wat soms behoorlijk hectisch is. Ik ben tweeënvijftig en er is zoveel leuks te doen. Soms koop ik een ‘Win for Life’- lotje. Stel je voor: duizend euro per maand zomaar krijgen. Dan kon ik minder werken, meer lezen, studeren en er op uit trekken. En als ik ooit nog een opperste zielsverwant zou vinden, dan ga ik voor die relatie.’

Je wilde al als meisje graag schrijven. Waarom begin je er vanavond niet aan?
‘ Zie je, daar staat een volle mand met strijk te wachten.’