Een uitvoering van Het Lied van de Aarde in de Lierse Heilig Hart parochie en gelukkig toeval bonden hem aan Helicon, de muziekacademie én de diensten van ‘De Brug’. Al in 1990 startte hij een jeugdkoor met uitsluitend Oosterhuisliederen (‘Waw. Sfeer, enthousiast publiek, positieve energie.’). Sedert vorig jaar dirigeert hij maandelijks een zondagsdienst in de Brug. Om de muziek. Om de contacten met mensen. Om de pijn van de banaliteit te verzachten.
Een gesprek met Geert Vermeyen ( 35), overdag ‘chef technique’ automatisering van verwarming en ventilatie in gebouwen en de andere daghelft musicus, dirigent en leerling muziekgeschiedenis en piano.
‘Ik heb heel mijn leven met muziek te maken gehad, in koren gezongen. Als kind speelde ik de derde vioolpartij in het schoolorkest: vijf maten ‘la la la’ en dan tien maten ‘sol sol sol’ meespelen. Maar die viool ligt nu onder een dik pak stof. Ik heb daar niet het juiste karakter voor, denk ik. Ik moet mij kunnen uitleven in de muziek, dingen doen die ik in het echte leven niet altijd durf. In het schoolorkest maakte de dirigent mij duidelijk dat als je een gevoel in jezelf kan oproepen tijdens het spelen, dat gevoel hóórbaar wordt in die muziek. Later hoorde ik dat ook bij Geert Hendrix met wie ik mij vlug muzikaal verwant voelde.’
Van hem leerde je ook dirigeren?
‘ Toen de onderpastoor van het kerkkoor in Merksem wegviel, zocht hij een vervanger. Eerst deden mijn twee broers dat een tijdje (ik ben de vijfde uit een gezin van zes), maar toen zei men: ‘Ook onze Geert kan noten lezen. Laat die vooraan staan.’ Ik was toen vijftien. Van thuis uit leerden wij graag en vlug verantwoordelijkheid dragen. Als ik dus zo’n kans kreeg, was dat niet van ‘Zou ik dat wel doen?’, je dééd dat gewoon. Jaren later volgde ik op de Lierse academie een dirigentenscholing bij Marleen De Boo en Geert Hendrix. Nu dirigeer ik naast de zondagsdienst in de Brug ook een vocaal ensemble in Herentals –Markant- en het gemengd koor Lejra in Merksem.
Wat doen jou de zondagsdiensten, tussen Cantorij en gemeente in?
Laat me eerlijk zeggen dat liturgie mij momenteel maar voor een klein deel bekoort. Ik sta daar omwille van de muziek, omwille van het heerlijke proces van muziek te laten ontstaan. Het blijft een hele uitdaging: je krijgt een partituur, een uurtje repetitie, en baf: uitvoering. Het is voor mij een goede training.
Terwijl de liturgie …?
Misschien klinkt het wat zwaar op de hand maar ik héb het momenteel niet zo voor het moraliserende dat in vieringen sluipt. Een God die zegt ‘Ik zal er zijn’? Daar voel ik weinig van. Wat doe ik concreet met die mooie woorden op maandagmorgen als ik op de werf zit? Als ik een vervelende telefoon krijg op het werk? Ik vind de ideeën goed, de inhoud fantastisch maar ik blijf zitten met de vraag ‘Hoe begin ik er nu aan?’ Ik kan pas een goed christen zijn, een mens naar het voorbeeld van Jezus, als ik mezelf ken, als ik –en dat is de kern voor mij- ook de psychologische kant van het contact tussen mensen kan begrijpen en hanteren. Voor mij is een ideale liturgie een combinatie van de boodschap van de Schrift en psychologie. Een antwoord op de vraag hoe wij dit gaan concreet waarmaken binnen de complexiteit van onze levens, binnen onze beperktheden als mens, met onze gevoelens.
Met muziek bijvoorbeeld.
(diepe zucht) Ik kan zo een last hebben van de bijna ondraaglijke banaliteit van het leven. Slechts twee dingen verzachten dat gevoel voor mij. Enerzijds muziek, anderzijds de warmte van mensen rond mij. Vergis je niet, ik ben een gelukkig mens maar die twee dingen houden mij recht, daaruit haal ik positieve energie. Vooral muziek heb ik nodig om de pijn van de banaliteit te verzachten. Lach niet als ik je zeg dat het banale voor mij al begint bij het winkelen, met een karretje door de Carrefour rijden. Dat kan ik zo ongelooflijk háten. Dat kan toch niet de bedoeling geweest zijn van onze Schepper? Net zo de contacten met mensen: ik kan niet lang meepraten over het weer of het verkeer … terwijl ik kwaliteit in ontmoetingen zoek. En dat is zo moeilijk!
Kortom, je bent een veeleisend man?
Voor mezelf, voor het leven, ik denk het wel. Half en half kan ik bij mezelf niet goed verdragen. Ach, ik heb nog van die periodes in mijn leven gehad waar alles wringt, dat het niet juist zit. Maar juist in deze tijden zitten er ook vele nieuwe ideeën, of durf om een nieuwe weg in te slaan. Tot wanneer er weer meer evenwicht komt, ik dichter kom bij wat ik als waarachtig aanvoel. En gelukkig heeft dat dan vaak te maken met muziek, met inzet voor andere mensen.