Herman Wauters sloot in schoonheid het liturgisch werkjaar af met bespiegelingen vanuit de Schrift en zijn eigen dromen. Net als Tobit zocht hij de Eeuwige te loven en te prijzen en te danken met en om medemensen.
'Voor kleine mensen is Hij bereikbaar' was de toon van psalm 72 die Paul Kevers op 8 juni verhelderde. Karel Staes greep op 15 juni psalm 53 aan om de indringende vraag te stellen of wij God in onze liturgie en leven niet voornamelijk gezégd krijgen maar ook gedáán. Want 'God kijkt vanuit de hemel naar de mensen om te zien of er één God zoekt'. Kees van Etten besloot de reeks met het toelichten van fragmenten uit psalm 139, de vreugdevolle optocht naar Jeruzalem.
Dominee Gerrit Buunk hield op 18 mei een stevige 'protestantse' preek over zijn eigen evoluerende godsbeeld, in parallel met het Genesisverhaal over Jozef in Dotan en de protestantse, theologische geschiedenis sedert de Verlichting. Márnix Vanlangenaeker getuigde op 25 mei over de belangrijkste facetten van zijn godsbeeld: liefde (relatie & communicatie), belofte en wederkerigheid. Bruno Swinnen besloot de vieringenreeks op 1 juni verrassend met ‘Zij is van mij en dus van iedereen’. God als innerlijk kompas dat tegelijk ons allen gaande en op koers houdt.
Jo Vertommen verklaarde met een Grieks-orthodoxe ikoon uit de 17de eeuw de sterke symboliek van het Pinksterfeest.
Op 20 april opende Lea Verstricht de vieringenreeks rond angst en verlatenheid met een duiding van de zondeval uit Genesis, de ballingschap uit de 'ommuurde tuin'. Eddy Kerckhof zocht naar grond van vertrouwen tegen angst bij Jesaja en in de verschijning van de Verrezene. 'Sjaloom, vrede zij u,' klonk het. Marie-Christine Wauters verhelderde ten slotte op 4 mei hoe een mens in angst en verlatenheid met psalm 13 boven water kan komen, blijven.
Nadat Bart De Bakker op 30 maart Marcus' vijfde hoofdstuk verklaarde, ging Lieve Janssens op 6 april op weg met een stukje uit de Hebreeënbrief. De weg gaan zonder dat er wegen zijn, zoals vrienden van haar in Mongolië ondervonden, kerken bouwen en het aan mensen overlaten 'er het beste van te maken'. Tot wanneer de geruchten je inhalen dat anderen, na jou, er inderdaad het béste van maakten.
Palmzondag, Witte Donderdag en Goede Vrijdag werden in schoonheid afgesloten bij de Paaswake waar Jo Vertommen twee verrijzenisiconen becommentarieerde. o.a. de icoon die bij de ingang van de kapittelzaal hangt.
Egbert Rooze verruimde op 10 februari het perspectief van de strijd tussen Jezus en de Beproever in de woestijn op het einde van Jezus' vastentijd. Geen macht, geen God-met-ons, geen brood alleen: Jezus begint zijn openbare leven 'van onderuit'. Of solidariteit vooral de 'tederheid onder volkeren' wilde Jaklien Van Olmen uitzoeken op 24 februari aan de hand van Jezus' ontmoeting met de Samaritaanse aan de waterput. Een week later verklaarde Bart Paepen een fragment van de brief van Paulus aan de Efesiërs: als wij een gemeente van God zijn, kúnnen wij enkel leven naar meer licht, kúnnen wij geen 'oude mensen' van wellust, losbandigheid en onrechtvaardigheid zijn omdát wij van God willen zijn. Ria Grommen rondde deze vieringenreeks af met het beenderenverhaal van Ezechiël: nieuw leven is mogelijk als mensen zichzelf aanvaarden en zich aanvaard weten door de Diepste Grond van het bestaan.
Mild worden, omdat je het lijden van de anderen hebt leren zien, doorheen je eigen lijden. Dat was voor Eddy Kerckhof de sleutel om constructief in het leven te staan. Aldus zijn schriftuitleg bij Jesaja op 20 januari. Op 27 januari getuigde Herman Wauters en met hem de groep ' Vasten voor vrede' over geweldloosheid. Ook vanuit de controversiële Jezuswoorden bij Matteüs: 'Ik ben geen vrede, maar het zwáárd komen brengen'. Op 3 februari zocht Marc Van Tente naar de betekenis van de vrede die Jezus bracht aan de hand van Johannes 14. 'Waar het visioen aanwezig is en werkzaam, daar komt vrede over ons, als het messiaanse geschenk bij uitstek.'
'Als een boom geplant aan stromend water ...' klinkt psalm 1 die door Luc Devisscher als psalm van de twee wegen werd geduid: de weg naar God, de weg van Hem/Haar weg. Op Driekoningenzondag zocht en vond Filip Zutterman sporen van Gaspar, Melchior en Balthasar en van andere tekens voor onze tijden.
In de kerstnacht beluisterden wij het ‘kleine Kerstoratorium’ en bekeken wij samen met Jo Vertommen een Griekse, zestiende eeuwse icoon van de epifanie.
De Advent startten wij op 2 december met de proloog van het Marcusevangelie. Exegeet Geert Van Oyen nam ons in de roeiboot om te zien wie Jezus voor ons wil zijn, na al die jaren. Zo bleek: Géést, zoon van God , de Sterkere, de verlosser van kleine mensen. Annemie Dillen leerde op 9 december dat Jezus' stamboom bij Matteüs verheldert hoe God op weg gaat met mensen doorheen de geschiedenis, drie periodes van 14 generaties lang. Op 16 december nam Yves de Maeseneer al de tijd om de boodschap van de engel aan Maria bij Lucas onder de loep te nemen. Op 23 december vertelde Lea Verstricht over het begin van het Johannesevangelie.
Annemie Lauryssens vervlocht het verhaal van 'schoondochter' Ruth op 11 november, Internationale Vrouwendag, met het bijbelse aanvoelen dat ook in moeilijke tijden en ondanks eigen belang mensen kunnen doen wat zij moéten doen. Bij een ander blijven, verder gaan, terugkeren. KAV-pastor Roos Maes ontrafelde op 18 november bij Lucas een valse tegenstelling tussen Maria en Martha. Jezus looft elk mens, in het bijzonder elke vrouw, die in zijn, haar kracht gaat staan en van daaruit authentiek leeft.
Els Gryon besloot de reeks met het intrigerende verhaal van de Kanaänese vrouw die Jezus' smalende opmerking over hondjes en kruimels niet neemt. Een vrouw, dochter, moeder die in haar waarheid gaat staan en Jezus' zijn bredere waarheid voor ogen houdt.
Drie diensten, bedoeld om stilte sterker te laten spreken. Op 23 september was de stilte ook echt hoorbaar doorheen de dienst. Chris Smits kon wegens omstandigheden haar schriftuitleg niet brengen. De week daarop oefende Kris De Schutter ons in een boeddhistische weg: jezelf als héél zien, als verlícht en zo -net als Elia in het briesje- veel ruis en lawaai tussen haakjes leren plaatsen. Paul Kevers rondde de vieringenreeks in schoonheid af met een duiding van Ezechiël 2,1 - 3,4. In de keuze tussen álle gewicht aan het Boek of aan de persoon van Jezus Christus toe te kennen kunnen wij een gulden middenweg bewandelen.
Bij de openingszondag ijkte Bruno Swinnen aan de hand van Mt 4, 12-17 waar ons liturgisch project al zeventien jaar lang en ook in het nieuwe jaar voor staat. Geen vlucht in de veilige fundamenten van Geloof-van-alle-tijden, geen verzanden in het overaanbod van het postmodern reli-shoppen maar 'de joods-christelijke bijbelse traditie in alle eerlijkheid trachten te lezen en proberen te ontdekken wat de echte inhoud en de echte ervaring kan zijn voor mij, in deze tijd'.
Op 16 september tenslotte verhelderde Herman Wauters Paulus' Korintiërsbrief. De context, het conflict, Paulus' visie en de kern van zijn verkondiging rondden deze reeks in schoonheid af.