Op 28 juni vertelde Linde Zutterman Jeremia 31. Haar mama zorgde daarbij voor een korte duiding en de hele viering werd opgeluisterd door piano, viool en orgel van Elias, Hannah en Nathan. Sara ontstak bij het begin van de viering het licht en Sarah, Linde, Jasmijn en Laura ondersteunden de voorgangster bij het gezongen tafelgebed.
Op 21 juni vertelde Tetty Rooze-De Boer over ons eigen vreemdeling zijn en vooral over hoe het is om vreemdeling te zijn rondom ons in Vlaanderen.
In de eerste van twee vieringen rond nobele bijbelonbekenden sprak Christine Wauters op verkiezingszondag 7 juni over de farizeese geleerde Gamaliël, ook Paulus' leraar. 'Indien het om mensenwerk gaat, dan loopt het wel op een sisser af, als God ermee vandoen heeft, draagt het mogelijks vruchten.' Egbert Rooze actualiseerde op 14 juni : Broodprofeten zijn tot alles in staat. Die legitimeren op religieuze wijze de politiek van een land. Daar moet je als profeet tussenkomen, om Gods woord te gaan verkondigen. Voorwaar niet simpel. Dan is volgende wijsheid toch wel iets om in het achterhoofd te houden: "Zeg alleen datgene wat God jou ingeeft."
Márnix Vanlangenaeker opende de nieuwe vieringenreeks op 19 april met een vurige biografie van Jeanne d'Arc, heilige against all odds, vooral en uitsluitend voor Fransen. Maar toch: gáán voor je zaak, een goddelijke missie willen volbrengen, luisteren naar hemelse stemmen. Ilse Op de Beeck zette op 26 april Clara van Assisi in de bloemen omwille van een levenshouding waarbij wij van armen kunnen leren, een levenshouding die ons innerlijk rijk en vrij maakt. De levenshouding van authenticiteit door het loslaten van ballast die niet bij onze oorsprong hoort. Wie wilde weten wat een mens bezielt om de ruigheid van de natuur, de stilte en de eenzaamheid op te zoeken in de Franse Chartreuse, kwam op 3 mei luisteren naar Bruno Swinnen die de stichter van de kartuizers, Bruno van Keulen, belichtte. Op 10 mei, op moederdag, getuigde zuster Marleen Van Parijs over haar zalige Charles de Foucauld. Hoe een soldaat, aristocraat zich een weg vindt naar God. De viering van 17 mei ruimde plaats voor Don Bosco. Marc Van Laere herinnerde aan zijn pedagogische gulden regels en de hartelijke stijl van de Italiaanse patroonheilige van circusartiesten en schooljongens. Hoe je leert kiezen tussen oorlog, eerzucht en vrouwenharten winnen enerzijds en alles in dienst van Christus stellen anderzijds, leerden wij op 24 mei van Ignatius van Loyola. Een geestelijke oefening in aandacht, en innerlijke groei die leidt tot vrijheid van spreken en handelen. De verheldering daaromtrent kwam van Myriam Vandeneynde.
Op Palmzondag en op Witte Donderdag werden 'de gebeurtenissen van die dagen in Jeruzalem' eenvoudig toegelicht en geduid door de voorgangers. Op Goede Vrijdag had er een eenvoudige kruishulde plaats. In de Paaswake nam Eddy Kerkhof iedereen tegenvoets met de vraag of het aan ons te zien is of wij geloven in de verrijzenis?
Na de Aswoensdagviering tastte Kees van Etten naar Jezus' Geest vanuit Marcus' verhaal over de woestijn op 1 maart. De volgende vastenviering, op 8 maart, stelde de vraag voor wélke God wij kiezen. Hilde van Putten betrok Abrahams tocht met zijn zoon Isaak op onze betrokkenheid met India. Neem je het op voor een God die kinderen wil (laten) offeren? Of luister je naar de stem van de engel die je op andere realiteiten wijst? Egbert Rooze liet op 15 maart Jahweh opstaan in de vergadering van goden en liet hem verklaren: 'Ik ben de Ene'. Tot ontnuchtering van de goden van Geld, Macht, Angst, de goden van Vruchtbaarheid en Hemellichamen. Zo lazen wij Exodus 20 die dag. Bruno Swinnen verklaarde op 22 maart enkele verzen uit de Efesiërsbrief (1, 1-10) met de dringend, onmogelijke boodschap: 'Plaats gelijk welk ander eerst in het midden'. Dat is de nieuwe condition humaine die Paulus aankaart in het licht van de genade. Paul Kevers besloot de vastentijd op 29 maart met Jeremia: 'Ik grif een nieuw verbond in uw hart.'
De rode draad door de genadeleer van kerk en gelovigen werd op 15 februari geschetst door Marc Van Laere. Paulus, Augustinus en Luther waren de ijkpunten door bewogen eeuwen christendom tot op vandaag.Toevoegen aan de genadereeks:
Godelieve Johanna Maria Janssens werd na drie dagen als pasgeboren baby van onder het puin van een Duits bombardement gehaald. 'Een engel had de balk boven haar wiegje vastgehouden' werd gezegd. Een ervaring, een verhaal die voor Lieve Janssens levenslang als psalm 136 klinkt. Dat vertelde ze op 22 februari
Johan Vanhoutte belichtte bij Lucas 5 op 25 januari de kunst om naar het diepe te varen. Om te leren stilstaan, 'sterven', om mindfull te leven in het hier en nu. Dokter Hugo Cuyckens leerde op 1 februari uit Marcus 2 en van kinderen dat bevrijding voelbaar is wanneer een mens, zoals een kind, mag zeggen wat hem bezwaart en toch genade en goedheid blijft voelen. Wanneer 'een stuk van het dak wordt weggehaald', waar vertrouwen en vrijheid wonen. Tenslotte haalde Mia De Walsche de Duitse profetes Hildegard von Bingen op de voorgrond om Wijsheid te doen spreken. Dankzij Spreuken 8, 22-30 belichtte zij op 8 februari het in- en uitademen van Gods kracht in mensen.
Dominee Dick Wursten toonde op 18 januari hoe Paulus' pleidooi bij de Korinthiërs om 'één lichaam en één geest' te vormen rond Jezus Christus, óók inhoudt dat verscheidenheid naar waarde moet worden geschat.
Goedele Van Broeckhoven opende op 28 december de ‘bijbelse steden’-reeks met de droeve vaststelling dat ‘Babel’ van alle tijden zal blijven. Aan de hand van de lezing uit de ‘Wordingen’ zag ze ook hoe de Eeuwige afdaalt en orde op zaken wil stellen. Op de eerste zondag van het nieuwe jaar, 4 januari 2009, sprak Marie-Ann De Cocker over Betlehem, geen idyllische herdersstad maar Israëlische vesting vandaag, desondanks drager van de belofte van de messias. Tenslotte wenste Marc Van Laere op 11 januari 'Volgend jaar in Jeruzalem' in de geest van Sefanja en met de pijnlijke gebeurtenissen in de Gazastrook in het achterhoofd.
Ilse Dupont bracht bij het (gezongen) kerstverhaal en Jesaja enkele persoonlijke overwegingen.
Op de eerste adventszondag, 30 november, vroeg Herman Wauters zich af: ‘Wachten we hetgeen ons voorgezegd is vanuit de Schrift best af totdat de tijd er rijp voor is? Of valt de Bijbelse taal niet te rijmen met louter afwachten?’ Een Messiaanse visie leidde de schriftuitleg verder naar alert kijken naar liefde en wat ons het diepste raakt en ontroert. Mieke Van Hove filterde uit de tweede brief van Petrus op 7 december evangelische tips om Gods mildheid te imiteren. Zeven werken van barmhartigheid konden het antwoord zijn op Gods geduld met ons. Na Niek Everts verheldering omtrent Jesaja 61 op 14 november, stutte Egbert Rooze op 21 december onze verbeelding omtrent de uitverkiezing van Maria, geboodschapt door de ‘gabber’ Gabriël en tegendraads de messias aangezegd ondanks ‘onvruchtbaarheid’.
Op 26 oktober opende Nora Van Opstal de ogen voor het boek Prediker die om ‘aandacht’ vraagt voor de spirituele dimensie van ons bestaan. Via het contact met medemensen openbaart de diepte van het leven zich. In liefde, warmte, nabijheid spreekt ook God tot ons. Op Allerzielen belichtte Christine Wauters de wijsheid van Salomons oordeel over twee moeders en riep ze op tot het gedenken van onze geliefde doden. Ter vervanging van de voorziene maar afwezige Dirk Heremans nam Christine Wauters op 9 november opnieuw het woord. De lezing uit Apocalyps inspireerde haar om de nuances tussen ‘goesting’ en ‘verlangen’ te verhelderen in het zicht van duurzaamheid.
Vier mensen van ‘Mijn gedacht’ en Tom Van de Vel herhaalden op 12 oktober wat Deuteronomium al eerder had te kennen gegeven: wie zich jood of christen noemt, en de arme zegt ‘nog even geduld uit te oefenen’ is niét van het Rijk Gods.
Met een eerder bescheiden aanwezigheid rondom de tafel opende het nieuwe liturgische jaar op 7 september rond Paulus' Romeinenbrief en de betekenis van geloven. In een zespuntenuitleg belichtte dominee Eddy Van der Borght het gewicht van het woord 'geloven', Paulus' visie erop en ons geloof in onze, geseculariseerde wereld. Door het zingen -ondanks enkele mooie maar moeilijke nieuwe liederen- en het weerzien in de kapittelzaal nadien wisten wij het zeker: de druilerige zomer duurde lang genoeg, het nieuwe jaar in de Brug is begonnen.Een week later draait de viering -met zonnebloemen naast brood en bekers op de tafel- rond het geloof in God, de Ene. De dienst van 14 september opent met klankresten van het Romeinse credo, er klinken vertrouwde liedtonen ('Gij levende eerste en laatste', 'Die mij droeg') en nadat Wim Boschmans uit Romeinen 8 heeft voorgelezen, zoekt theoloog-exegeet Wilfried Rossel naar Paulus' brandpunt als hij het heeft over de Ene. Niet één van de vele Romeinse goden, geen 'godje' voor jezelf, maar de God van Abraham, Isaak en Jakob, 'Hij die er zal zijn' is God. Hij is het die ons heeft voorzien en kent bij onze naam. Hij die maakt dat je honger, eenzaamheid,uitsluiting, verdrukking wil verdragen om Zijn naam. In de loop van de viering vernemen wij dat Els De Vos na drie maanden stappen vanuit Le Puy en Velay is aangekomen in Santiago de Compostela. Wij bidden voor haar, voor een stervende vriendin van iemand uit de kring en voor de wereld. Op 21 september zongen wij opnieuw o.l.v. Geert 'Het lied van de mensenzoon', '29 namen voor Jezus' en 'Soms breekt uw licht'. Alle geïnspireerd op de brief van Paulus aan de christenen van Filippi. Daarover vertelde Bart Paepen hoe wij net als Paulus 'glasraam' kunnen worden om Gods licht door te laten, te breken in vele kleuren. Een lichtbeweging van God naar dagelijks leven, naar medemensen. Lieve Janssens sloot de openingsreeks in sterkte af op 5 oktober. Vrede duidde zij vanuit Fil 4,6-9. De pax christi was bij Paulus erg nabij en tastbaar tegenover de toen geldende 'pax romana'. Ondanks de verleden tijd van die beelden, kunnen wij wel bemoedigd worden om de eigen zoektocht naar vrede niet op te geven. Al was het om onze pax christi te vinden tegenover de pax americana.